re-bulliō -īre -īvī (-iī) -ītum (re in bullīre)
1. intr. vreti, klokotati, brbotati, peniti se, vrvrati, hahljati: concurrit unus e cella vinaria nuntians omne vinum, quod olim diffusum fuerat, in omnibus doliis ferventi calore et prorsus ut igne copioso subdito rebullire Ap.
2. trans. (iz)liti, izli(va)ti, zliti (zlivati), izpustiti (izpuščati), iztočiti (iztakati): cum ille impetu teli praesecatā gulā vocem, immo stridorem incertum per vulnus effunderet et spiritum rebulliret Ap., casu scilicet pessumo lucerna fervens oleum rebullivit in eius umerum Ap.