dēprāvō -āre -āvī -ātum (dē in prāvus)
1. sprevreči (sprevračati), iznakaziti (iznakaževati), (s)pačiti, potvoriti (potvarjati): d. oculos Plin., vetustas pauca non depravat, multa tollit Varr., depravata corrigere crura Varr., quaedam contra naturam depravata habere Ci., depravata imitatio Ci. karikatura, depravata facies Sen. ph., depravare se Sen. ph., arbores, quas aliqua depravavit causa Sen. ph.
2. pren. (po)pačiti, pokvariti, (po)slabšati, pohujš(ev)ati, zapelj(ev)ati, zavajati: nil est, … quin male narrando possit depravarier (= depravari) Ter., consuetudo depravata Varr., quae corrigere vult, mihi depravare videtur Ci., d. sensūs Ci., puerum indulgentiā Ci., poëtae Stoicos depravarunt Ci., dementiā depravati Ci., mores … hac dulcedine corruptelaque depravati Ci., quamvis enim (bestiae) depravatae (namreč umetno) non sint, pravae (namreč po naravi) esse possunt Ci., ea, quae depravari nullo modo possunt, repudiare Ci., a quibus deductum ac depravatum Pompeium queritur C., magna pars, gratiā depravata S., qui … plebem nostram consiliis depravarent L., inania verba in hos modos d. Q., ridiculum dictum … saepe ex industria depravatum Q., d. institutum hominis Amm. — Od tod adv. pt. pf. dēprāvātē napačno: d. iudicare Ci.