trāiectus -ūs, m (trāicere)
1. prepeljavanje čez kaj, vožnja, prevoz, prehod čez kaj, prevožnja, prepeljava: traiectu intercludi C., tempestate in traiectu bis conflictatus Suet., inde erat brevissimus in Britanniam traiectus C.; z objektnim gen.: in traiectu Albulae L., t. fluminis L., Val. Max., maris T.
2. meton. prehod, kraj (točka) prehoda, brod, brodišče, starejše prehodišče: auxilia mittit ad traiectum Auct. b. Alx.