Franja

ἕπταχα adv. ep. sedmeren, sedmernat, v sedem delov razdeljen.

κατα-νέμω 1. act. razdelim, delim, τὸ στράτευμα δώδεκα μέρη v dvanajst delov; χώραν popasem. 2. med. τὰ τείχη ᾤκησαν κατανειμάμενοι napravili so si stanovanja na zidu, ki so si ga med se porazdelili.

μοῖρα¹, ἡ [Et. iz μορjα, gl. μείρομαι] 1. del (celote), kos, del zemlje, kraj, stran dežele, τριτάτη δ' ἔτι μοῖρα (νυκτὸς) λέλειπται, χώρης ὀλίγην ἔτι μοῖραν ἔχοντες, πατρῴας γῆς, δώδεκα μοίρας δασάμενοι (na dvanajst delov), ἐστρατεύετο ἐς τὴν Περσέων μοῖραν v ozemlje Perzijanov, τῶν πέντε τὰς δύο μοῖρας νέμονται dve petini; Her. 5, 69 stranka, τὸν Ἀθηναῖον δῆμον πρὸς τὴν ἑωυτοῦ μοῖραν προσεθήκατο je spravil na svojo stran; pren. μοῖραν φιλίας οὐδεμίαν παρέχομαι prav ničesar ne nudim glede na prijateljstvo. 2. del, ki komu pristuje, delež μοίρας νέμω, φθίνοντι μοῖραν νέμω storim umirajočemu, kar mu gre, αἰδοῦς μοῖραν ἔχω sram me je, ἑκάστῳ μοῖραν ἐπέθηκαν vsaki stvari so postavili določeno mejo, τὸ ἐμπλήκτως ὀξὺ ἀνδρὸς μοίρᾳ προσετέθη brezumna naglica se je smatrala za korenjaštvo. 3. kar se spodobi, pristojnost, spodobnost, κατὰ μοῖραν (= ἐν μοίρᾳ) ἔειπες povedal si, kakor se spodobi, kakor je prav, παρὰ μοῖραν ἔειπες nič spodobnega nisi povedal. 4. kar je človeku usojeno, usoda, žreb, prisojeni čas življenja, sreča (= ἐσθλὴ μοῖρα, oppos. ἀμμορίη Od. 20, 76), nesreča, smrt (= μοῖρα θανάτου), οὐ γάρ πώ τοι μοῖρα θανεῖν ni ti še usojeno umreti, μοῖρ' ἐστί usojeno je, μοῖρα ἔχει με usojeno mi je, τῇ σεωυτοῦ μοίρῃ περίεις tvoja sreča te je rešila, καθημερία μοῖρα usoda današnjega dne, πρὸς διπλῆς μοίρας po dvojni (smrtni) usodi; θεία μοῖρα božja odredba (volja). 5. čin, dostojanstvo, ugled, spoštovanje, ἐν μοίρᾳ εἰμί sem spoštovan, ἐν οὐδεμιῇ μοίρῃ ἄγω τινά prav nič ne cenim koga.

ὁμοιομέρεαι, αἱ (μέρος) (iz sličnih delov sestoječe) prvine.

πένταχα ep. πενταχοῦ ion. adv. na pet delov razdeljen, peteren, κοσμηθέντες v petih vrstah postavljeni, ποταμὸς διαλελαμμένος πενταχοῦ ki je razdeljen na pet rokavov.

Πιτάνη, ἡ 1. mesto v Miziji nasproti Lemnu. 2. eden izmed štirih mestnih delov v Sparti; adi. Πιτανήτης, dor. -νᾱ́της.

ὑπέρ-τερος 3 (comp. k ὑπέρ) ep. poet. 1. ki je bolj gori, gornji, višji, κρέα meso zunanjih delov daritvene živali. 2. pren. odličnejši, močnejši, mogočnejši, boljši τάχ' εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον morda bomo vedeli bolje (natančneje) kakor vedeževalci; οὐδὲν ὑπέρτερον (οἶδα) nič več.