-
ἀπο-λείβομαι pass. ep. curljam, kapljam doli (s česa) τινός.
-
ἀπο-λείπω (tudi v tmezi) I. act. 1. trans. a) puščam (za seboj), ne použijem, zapuščam (prazen prostor), ὡς πλέθρον v razdalji približno enega pletra; b) puščam na cedilu, opuščam, izgubljam βίον, ἀπολέλοιπέ με ἤδη βίοτος ἀνέλπιστος pustilo me je brez upanja. 2. intr. a) neham biti, manjkam, nimam, ὁ Νεῖλος … ἀπολείπων τὸ ῥέεθρον pojemajoč, τὶς ἀπολείπει τι τῆς ἀρετῆς treba mu je še vrline; b) zaostajam; pri števnikih in izrazih mere: malo manjka, da ne, malodane; ὀλίγου ἀπέλιπον ἐς Ἀθήνας ἀφικέσθαι malo je manjkalo, da nisem prišel, skoraj bi bil prišel v Atene; μικρὸν ἀπέλιπον διακόσιαι γενέσθαι bilo jih je malodane 200; ἀπὸ τεσσέρων πήχεων ἀπολείπουσα τρεῖς δακτύλους imelo je tri palce manj kot štiri vatle; c) odhajam, zapuščam (mesto, vojsko), ὅθεν ἀπέλιπες kjer si v govoru prenehal. II. pass. 1. zaostajam za kom τινός. 2. odstranjujem se, zapuščam koga, zgrešim kaj, zaidem od ἀληθείης, oropam se česa, ne dosežem česa, οὐκ ἀπολείπομαι zvesto se držim česa; NT ἀπολείπεταί τινας εἰσελθεῖν določeno je, pričakovati je da, ἀπολείπεται σαββατισμός prihranjen je dan počitka.
-
ἀπο-λείχω ližem, oblizujem NT.
-
ἀπόλειψις, εως, ἡ (ἀπο-λείπω) 1. zapuščanje, odhod, ubeg. 2. zaostajanje.
-
ἀπόλεκτος 2 (ἀπο-λέγω) izbran.
-
ἀ-πόλεμος 2, ep. ἀ-πτόλεμος malo bojaželjen, nebojevit, miroljuben, neizveden v vojskovanju. – adv. -έμως.
-
ἀπ-ολέοντες, ἀπ-ολεῦντες, ἀπ-ολέσκετο gl. ἀπ-όλλυμι.
-
ἀπο-λέπω ep. [inf. fut. ἀπολεψέμεν] (o)lupim, obrezujem, obrežem.
-
ἀπο-λήγω ep. nehavam, odstopam od česa, prestajam τινός in s pt.; minevam, preminjam.
-
ἀπόληψις, εως, ἡ (ἀπο-λαμβάνω) obkoljenje, zajetje.
-
ἄ-πολις, ι [gen. ιδος, ion. ιος, dat. ion. ἀπόλῑ] brez mesta, države, domovine, pregnan.
-
ἀπ-ολισθάνω izpodrsne, izpodleti mi.
-
ἀπο-λιχμάομαι med. (λείχω) ep. oblizujem, poližem.
-
ἀπο-λλήγω ep. = ἀπο-λήγω.
-
Ἀπολλό-δωρος, ὁ Sokratov učenec.
-
ἀπ-όλλῡμι, ἀπ-ολλύω [fut. ἀπολῶ, aor. ἀπώλεσα, pf. ἀπολώλεκα, plpf. ἀπωλωλέκειν, ion. praes. 3 pl. ἀπολλῦσι, fut. ἀπολέω; NT ἀπολέσω, aor. ep. ἀπόλεσσα – med. fut. ἀπολοῦμαι, aor. ἀπωλόμην, pl. 2 act. ἀπόλωλα, plpf. ἀπωλώλειν; aor. ep. ἀπόλοντο, opt. ἀπολοίατο, iter. ἀπολέσκετο] 1. act. a) pogubljam, uničujem, ubijam, (raz)rušim, οἱ ἀπολλύντες morilci; b) izgubljam, pridem ob kaj, ὑπό τινος po kom. 2. med. a) propadam, poginjam, umiram, žalostim se; b) izgubljam se, izginjam ὕδωρ; ἀπόλωλα po meni je.
-
ἀπολλύων, ὁ pogubitelj, pogubnik NT.
-
Ἀπόλλων, ωνος, ὁ [Et. starejše Ἀπέλλων iz Ἀπέλ-jων – acc. Ἀπόλλω, voc. Ἄπολλον] Apolon, bog prorokovanja in petja.
-
Ἀπολλωνία, ἡ, ion. -ίη mesto v Halkidiki.
-
ἀπολογέομαι d. m. (ἀπό-λογος) [avgm. ἀπελογ., pf. ἀπολελόγημαι (tudi v pas. pom.), adi. verb. ἀπολογητέον] 1. zagovarjam (opravičujem, branim) se; ὑπὲρ ἐμαυτοῦ, περί τινος radi česa, τινί, πρός τινα pri (pred) kom, τί s čim, ταῦτα, ὡς to omenim v zagovor svoje trditve, da, διαβολάς zavračam očitanja. 2. zagovarjam, branim koga ὑπέρ τινος.