exaestuō -āre -āvī (—)
I. intr.
1. (vz)kipeti, vzkipevati, (za)vreti, buhati: ima exaestuat unda V. plahuta, utcumque exaestuat aut deficit mare L., exaestuare semper fretum, exaestuans fretum, (aqua) media nocte fervida exaestuat Cu., in quas (fossas) Nilus exaestuat Suet.; tudi: (Aetna) fundo exaestuat imo (iz najglobljega dna) V., quae materia (bituminis) … e terra exaestuat Iust. se cedi; pren.: mens exaestuat irā V. vzkipi v jezi, laesus exaestuat acrius ignis (amoris) O. vzplamti, inclussus dolor … exaestuat intus O., (vates) magno exaestuat igne Lucan., pater … miserā exaestuat irā Stat.
2. od vročine razgreti se, razžariti se: ut exaestuarat Suet., Aegyptus torrente calore solis exaestuat Iust.
— II. trans. izžariti (izžarevati): largos aestus Lucr.