Franja

stēla -ae, f in stēlē -ēs, f (izpos. στήλη) steber: Char., Macr., Iul. Val. idr., deinde Pan eum deducit in montem, qui vocatur Caeli stela Enn. ap. Lact., insulae sine nominibus multae, celebres vero Isura, Rhinnea et proxima, in qua scriptae sunt stelae lapideae litteris incognitis Plin., insulae ante portum duae Pseudopylae vocantur, interiores totidem Pylae; in altera stelae lapideae litteris ignotis Plin., se autem scribente esse in Tyro Herculis templo stelen amplam e smaragdo Plin., quibusdam eminentibus saxis iussit ascribi atque intra specum per Aegyptiorum adyta collocari, eademque saxa stelas appellans deorum stemmata praecipit continere M.; occ. nagrobni steber, nagrobna plošča, stéla: venimus inter monimenta: homo meus coepit ad stelas facere, sed ego [pergo] cantabundus et stelas numero Petr.