exūrō -ere -ūssī -ūstum
I. izž(i)gati, z ognjem pregnati: aliis scelus exuritur igni V., exustae tuae mox, Polypheme, genae Pr.
— II.
1. požgati, sežgati, upepeliti: Sen. ph., oppida vicosque C., classem, puppes V., vicos exustos esse, exustis villis omnibus, domi suae vivus exustus est Ci., Boeotii exusti Ci. z ognjem opustošeni, clivus Publicius ad solum exsustus est L., lucerna exusta est Vitr. je dogorela; preg. (o čem nemogočem): maria exurere V.
2. pren.
a) izsušiti (izsuševati), posušiti: sol exurit omnes lacus Cu., loca exusta solis ardoribus S., exusta palus, exustus ager V., caseus sole exustus Col.; (o žgoči žeji) žgoč (iz)mučiti: sitis exurit miseros Lucr. ali fatigatos Cu., fervida exustus siti Sen. poet.; exustus flos siti veteris ubertatis exaruit Ci.
b) dodobra ožgati: sol … terrae fetum exusserit Pac. fr., quod sol graciles exureret artus Tib.
c) razgreti (razgrevati), segreti (segrevati): antra positis exusta caminis O., fervido sole exurente vestigia Cu., si quis exustus in sole est Cels.; tudi: vneti komu ljubezen: divos Tib.
č) uničiti (uničevati), izjedati, razjedati: (suci) cornua exurunt O., eruca exurit semina morsu Col. poet., vis veneni exurit ferrum Cu., magis exurunt curae Sen. tr.